Recensie: has#tag van Dirk Bracke

Korte samenvatting van het boek.

Ik heb onlangs het boek has#tag gelezen en ik wil er graag mijn mening ervoor uiteen. Het boek in kwestie gaat over Marie een meisje die 17 is. Marie heeft iets vreselijk meegemaakt waardoor haar zelfvertrouwen naar beneden is gedaan. Haar zelfvertrouwen gaat wel naar boven als ze heel veel likes krijgt op haar Facebook foto’s En om al die like te krijgen accepteer ze zomaar iedereen en zet ze best wel pikante foto’s online. Natturlijk krijgt dat heel veel positieve aandacht maar ook negatieve zoals van mensen met verkeerde bedoelingen. En namelijk van 1 in het bijzonder, Anton. Anton is een best normale jongen of toch niet. Hij heeft een hele rare hobby, hij houdt namelijk van naaktfoto’s te verzamelen. Maar Marie weet dat niet en denkt dat het gewoon een goede jongen is.

Mijn mening erover. (Negatieve en positieve punten)

Ik vond het in het algemeen een goed boek. De sterke punten waren vooral dat het over een serieus onderwerp ging waar ik zeker iets uit kan leren en ook dat het een kort boek was (173 pagina’s). Dat was ook een beetje het zwake punt eraan. Het was te kort, ik vond niet dat er genoeg gehamerd werd op de relatie dat al deze personages hadden. En ik vond de dialogen ook niet echt bepaald goed. Ah ja en laten we even terug komen op het feit dat je in het begin helemaal verdrinkt in de personages. Ik heb veel moeite met mij te concentreren tijdens ik een boek lees en met dees boek had je dat echt wel nodig. Ik vond dat er veel personages waren en die vooral heel oppervlakkig zijn behandeld. Het einden vond ik ook niet zo goed. Als jullie geen spoilers sla dit stuk dan even over. Ik vond dat de boodschap dat Marie doorgeeft aan het einde vooral heel slecht. Ja Anton herft haar naakfotos en ja ze is verkracht maar ze doet nrt alsof het haar fout is en wilt ook nirt eens naar de politie gaan. Ik begrijp het je bent bang en geloof mij iedereen zou het zijn. Maar alstublieft zeg ga dan tenminste naar de politie, laat die niet zomaar vrij rond lopen. Want anders gaat die dat blijven rn gaan er nog meer slachtoffers zijn.

Mening van een andere recensie.

Onlangs kreeg ik een mailtje of ik Has#tag van Dirk Bracke wilde lezen. Het boek leek mij qua doelgroep iets te jong voor mij, maar de onderwerpen spraken mij wel heel erg aan, dus ik wilde dit (redelijk korte) verhaal graag een kans geven.

Vijf jonge slachtoffers van sexting en catfishing hebben bijgedragen aan de totstandkoming van Has#tag. Dit was goed te merken aan het verhaal; Marie voelt echt als een jonge meid aan die te veel teert op de mening en validatie van anderen. Ik ben ondertussen alweer 23 jaar oud, maar ik kan mij nog goed herinneren hoe ik -en anderen- zich gedroegen op Marie haar leeftijd. En ja, ik zie best wat overeenkomsten. En dat niet alleen: ik herken Marie haar gedrag ook in jongere meiden die ik nu ken.

‘Weet je, drie weken geleden postte ik mijn toets fysica waarop in grote cijfers 10/10 stond geschreven. Zeven likes heb ik toen gekregen. Jij, pa, Anne, Chloe en drie sufferds die zelfs een aap met vlooien liken. De foto met het opgerolde shirt: 484 likes en 57 leuke reacties!’ Ze verzweeg de jaloerse en vuile commentaren. Maar die ‘vrienden’ had ze gedefriend zodat die voortaan iemand anders moesten zoeken om hun zielige mening aan kwijt te kunnen.
‘Dat is goedkoop succes,’ zei ma. ‘Als ik met mijn borsten halfbloot op Facebook verschijn, dan krijg ik ook honderden likes.’

De herkenbaarheid van Marie als personage, zorgt ervoor dat Has#tag aanvoelt als een ‘echt’ verhaal. Maar, met de huidige insteek is dit ook duidelijk een boek dat een waarschuwing uit wil dragen. Soms komt dat wel heel duidelijk naar voren. Dit boek slaagt daarom in educatief opzicht (Has#tag doet meidenhopelijk realiseren dat niet iedereen het beste met ze voorheeft), maar als ‘leesboek’ voelt de waarschuwing wat opdringerig aan.

De onderwerpen sexting en catfishing vind ik sterk uitgewerkt in Has#tag, maar ook het onderwerp pesten komt aan bod. Persoonlijk vond ik dit overbodig: naast het feit dat het boek te veel wilt behandelen, voegde het weinig toe aan het verhaal. Althans, niet op de manier waarin het nu in het verhaal is verwerkt. In het begin past het pesten goed in het verhaal, maar richting het einde van het boek gebeuren er dingen die buiten de toon vallen en afdoen aan de boodschap die het boek uit probeert te dragen. Het ligt er soms net iets te dik bovenop en het boek raakt zijn geloofwaardigheid door die scènes een beetje kwijt.

‘Je kunt me vertrouwen. Ik zal je foto naar niemand doorsturen. Of weet je wat, stuur een foto met Snapchat. Dan kan ik die even zien en daarna is de foto verdwenen, maar in mijn hoofd zal ik altijd die foto zien. Als je van me houdt, dan wil je dat toch voor mij doen?’

Het einde is realistisch, maar ik had ‘m toch liever anders gezien. De boodschap die Marie nu uitgeeft, vind ik zo ontzettend jammer (en gevaarlijk). Mocht je liever helemaal geen spoilers lezen, sla deze alinea dan even over! Juist in een boek als deze zoek ik een boodschap waar meiden hoop uit kunnen halen en waarin zij bevestigd worden in het gevoel dat hen onrecht is aangedaan. En ja, dat komt wel aan bod, maar toch vond ik dat het verhaal afsloot op een manier die weinig hoop geeft dat Anton op zijn klote krijgt. In een waarschuwend verhaal als deze wil ik dat meiden (of jongens) weten dat het niet hun schuld is, dat ze hun verhaal kunnen doen bij de politie en dat de schoft van een vent straf verdient.

Has#tag is geslaagd in de manier waarop het het verhaal vertelt van een jonge meid die valt voor de (online) charmes van een foute vent. Een boek dat vooral dient als waarschuwing en dus vooral interessant is voor scholen e.d. die willen waarschuwen voor sexting, catfishing en pesten. Maar… het einde vind ik erg jammer en het onderwerp pesten had voor mij niet op de huidige manier behandeld hoeven te worden. Een prima boek dus voor een jongere doelgroep, maar wel met een paar haakjes.

Mijn mening over de andere recensie

Ik vond over het algemeen wat Lisa zei over het boek waar. Het einden vond ik ook slecht. Het onderwerp is inderdaad heel actueel en het is goed dat een boek erover durft te praten. Ik vind wel toen ze zei dat ze het gedrag dat Marie heeft, ook herkenbaar is bij jongeren niet echt waar. Kijk Marie en haar bff chloe zijn 17, ik denk dat al je 17 bent je niet naïeve zijt als hoe hun doen. Ze zijn nooit uitgegaan voor dat ze 17 werden. Ik zie op fuiven kinderen van 12. Hoe kan het dat ze nooit zijn uitgegaan ervoor. Zelfs al hou je rekening met misschien dat haar ouders strikt zijn of zo. Zou je tenminste al voor je 17 zijn uit gegaan. Daarom vind ik de leeftijd dat ze haar hebben genomen een beetje raar en zou zelf iets jonger hebben genomen zoals bijvoorbeeld 15 of zelfs 16.

Conclusie

Ik vond het een goed boek. Ik zou hem aanraden voor die die de gevaren van sexting willen weten. Ik zou wel een paar dingen veranderen in het boek en het vooral langer maken. Ik vind het ook fijn dar aan het einde van het boek een FAQ staat voor dingen zoals wat je kan doen sls je gespest word en hoe je catfish ontmaskerd. Daar staan ook waar je terecht kunt als het toch misloopt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s